Globalny rynek płatków ziemniaczanych: historia wzrostu i prognozy do 2030

Zanim opowiemy o urodzaju czy cenach kontraktacji, warto spojrzeć szerzej: płatki ziemniaczane to dziś jeden z najszybciej rosnących segmentów przetwórstwa rolno-spożywczego na świecie. Sprawdziliśmy, jak rosły do tej pory, jakie są prognozy na najbliższe lata i dlaczego nowe fabryki w Indiach mogą zmienić układ sił w branży.

Jak wyglądał rynek do tej pory

Globalna konsumpcja odwodnionych produktów ziemniaczanych (płatków i granulatu) przekroczyła w 2024 roku 6,8 mln ton, a same płatki i granulat odpowiadają za blisko 57% tego wolumenu. Ponad połowa (52%) gotowych dań na bazie pure ziemniaczanego w przemyśle spożywczym opiera się dziś właśnie na płatkach jako głównym składniku — to one, a nie świeży ziemniak, stoją za większością instant mashed potatoes na półkach sklepowych.

Wzrost napędzają trzy równoległe trendy: rosnący popyt na żywność wygodną (convenience food), ekspansja segmentu przekąsek (krokiety, placki, chipsy na bazie płatków) oraz rosnąca popularność diet roślinnych i bezglutenowych, w które płatki ziemniaczane wpisują się naturalnie. Segment instant mashed potatoes sam w sobie odpowiada za ok. 60% całego rynku płatków.

Prognozy na kolejne lata

Większość niezależnych analiz branżowych (m.in. Stratistics MRC, Research and Markets) zgodnie wskazuje roczne tempo wzrostu (CAGR) na poziomie 6–8% do 2030–2036 roku. Przy globalnej wartości rynku ok. 7,6 mld USD w 2024 roku, przy CAGR 6,8% oznacza to wzrost do ok. 11,4 mld USD do 2030 roku.

Europa odpowiada dziś za ok. 30% globalnej wartości rynku i jest jednocześnie regionem rosnącym najszybciej w ujęciu procentowym (ok. 6% CAGR) — silna kulturowa i kulinarna pozycja ziemniaka w Niemczech, Francji czy Beneluksie przekłada się na stabilny popyt bazowy. Azja-Pacyfik odpowiada z kolei za ok. 28% globalnej konsumpcji i to właśnie tam powstaje dziś najwięcej nowych mocy produkcyjnych.

Ile produkuje Europa

Dokładne dane o produkcji samych płatków w podziale na kraje nie są publicznie raportowane (to dane branżowe, nie statystyka publiczna) — ale można je oszacować pośrednio przez produkcję ziemniaka ogółem oraz skalę przetwórstwa. Według Eurostat/FAOSTAT za 2024 rok liderami produkcji ziemniaka w UE są: Niemcy — 12,7 mln ton (największy producent w UE), Holandia — 7,1 mln ton, Belgia — 4,6 mln ton.

Łącznie „wielka czwórka" NEPG (Holandia, Francja, Niemcy, Belgia) przekroczyła w sezonie 2024/25 22,7 mln ton. Cały europejski przemysł przetwórstwa ziemniaka (frytki, płatki, granulat i inne produkty przetworzone) przerabia rocznie ok. 7,5 mln ton surowca (dane EUPPA, Facts & Figures 2025) — to tzw. „potato belt": pas od północnej Francji przez Belgię i Holandię po północne Niemcy, gdzie skupia się największa na świecie gęstość zakładów przetwórczych.

Wśród konkretnych producentów płatków warto wymienić holenderskie Aviko (13 zakładów w Holandii, Belgii, Niemczech, Szwecji, Polsce i Chinach, ok. 2 mln ton przerabianego ziemniaka rocznie) oraz niemiecki Emsland Group, największego producenta skrobi ziemniaczanej w Niemczech, który produkuje też płatki i granulat. Aviko otworzyło w kwietniu 2022 roku nowy zakład w Poperinge w Belgii za 200 mln EUR, o mocy do 11 000 ton suszonych płatków ziemniaczanych rocznie — to dobry punkt odniesienia skali typowej dla nowej dużej europejskiej inwestycji w płatki.

Eksport i import — Europa na tle świata

W 2024 roku eksport przetworzonych produktów ziemniaczanych z UE-27 (łącznie z handlem wewnątrzunijnym) osiągnął 8,9 mld EUR przy wolumenie 6,8 mln ton. Sam eksport poza UE (extra-EU) to 4,0 mld EUR i ok. 3 mln ton — europejscy producenci zrzeszeni w EUPPA eksportują łącznie do ok. 200 krajów na świecie. Handel wewnątrz UE odpowiada za 5,0 mld EUR i 3,8 mln ton.

Pięciu największych eksporterów — Belgia, Francja, Niemcy, Holandia i Polska — odpowiada łącznie za 98,2% całkowitej wartości eksportu UE. To pokazuje, jak bardzo skoncentrowany geograficznie jest europejski przemysł przetwórstwa ziemniaka: kilka krajów w promieniu kilkuset kilometrów zaopatruje niemal cały świat.

Indie budują nową skalę — co to oznacza dla rynku

O ile Europa rośnie stabilnie, o tyle prawdziwe przyspieszenie mocy produkcyjnych dzieje się dziś w Indiach. W sierpniu 2025 roku McCain Foods ogłosiło inwestycję 3800 crore rupii (ok. 457 mln USD) w nowy zakład typu greenfield w Agar-Malwa (stan Madhya Pradesh), który będzie produkował zarówno frytki, jak i płatki ziemniaczane. W styczniu 2026 roku HyFun Foods uruchomiło w Mehsana (stan Gujarat) nową linię do produkcji płatków o mocy 18 000 ton rocznie, opartą na europejskiej technologii suszenia bębnowego i automatyce Siemens — to więcej niż moc flagowego nowego zakładu Aviko w Poperinge (11 000 ton).

Do tego dochodzą rozbudowa zakładu Iscon Balaji w Sabarkantha oraz nowa fabryka joint venture Mantra Agri Solutions z Haldiram's i SK Group. Łącznie te inwestycje dodadzą w najbliższych latach dziesiątki tysięcy ton nowych mocy produkcyjnych, obsługujących rosnące zamówienia z Azji i spoza niej. To sygnał, że globalny rynek płatków ziemniaczanych przestaje być domeną wyłącznie europejsko-amerykańską — Indie budują zdolności eksportowe na poważną skalę.